Het is een gure, koude dag. De wind laat de kale takken langs het hout van mijn huis schuren. Het zorgt voor een onheilspellend geluid. Normaal is de grote boom, vlakbij mijn raam, een heerlijk beeld waar ik uren naar kan staren. Naar de vogeltjes, die het druk hebben met hun nestje. Naar het vrolijke getierelier in de zomer en de prachtige herfstkleuren in het najaar. Maar nu ziet het er allemaal triest uit. Het doet iets met mijn gevoel. Het benadrukt zo overduidelijk dat ik hier helemaal niet wil zijn.
Er ontsnapt een diepe zucht als ik opsta. De boodschappen voor de feestdagen heb ik een aantal dagen geleden al gedaan. Ik heb geen zin in de hectiek van de laatste paar dagen voor kerst. Iedereen koopt zich een ongeluk…want ja, kerst vier je met z’n allen. Dus heb je veel nodig. En dan loop ik daar. Met een mandje aan mijn arm, met wat kleine blikjes, wat verse groente en iets te drinken. Meer heb ik toch niet nodig? Want ach, ik ben alleen. Kerst alleen… Hoe zielig ben je dan wel niet? Tja. Ik weet het niet.
Niemand die mij mist op de kerstdagen hoor. Iedereen heeft zijn eigen familie of anders wel vrienden met wie ze zo close zijn dat ze de kerstdagen met elkaar doorbrengen. Nou ja, bijna iedereen dan. Ik niet. Niet meer in ieder geval. Familie is uitgedund en wat er nog is, woont heel ver weg. Ga ik zeggen tegen hen dat ik dus alleen ben? Natuurlijk niet. Ik kijk wel uit. Straks vinden ze me nog zielig ook!
Vrienden? Genoeg mensen met wie ik contact heb. Maar vrienden? Mensen die me echt kennen? Die weten wat er in me omgaat? Mensen die weten dat ik alleen ben met de kerst? Nee, die zijn er niet.
Ik slenter naar mijn keukentje. Ik doe een beetje cacaopoeder in een mok en schenk de warme melk uit de magnetron erbij. Even roeren en terug naar mijn stoel bij het raam en het krassende geluid van de boom.
Hoe wil ik nu verder? Ga ik hier echt twee dagen mezelf zielig zitten vinden? Zo zit ik op gewone dagen toch ook niet in elkaar? Waarom nu dan wel?
Dan valt mijn oog op een klein vogeltje in de boom. Het voelt een beetje of hij naar mij zit te kijken. Onzin, natuurlijk. Maar toch staar ik terug. Ik mompel iets als ‘hé, kleintje’. Het vogeltje wappert af en toe een beetje met een vleugeltje. Trippelt soms een klein stukje langs de tak. En gaat dan weer alleen zitten. Arm beestje. Zal het zich ook alleen voelen? Wacht, misschien heeft hij honger! Ik heb van de week nog vogelzaad meegenomen om de vogeltjes te kunnen voeren in de winter.
Snel sta ik op en binnen een paar minuten heb ik een schoteltje gevuld met het zaad en zet het heel rustig neer op mijn tuintafel, onder de boom. Het vogeltje blijft zitten, gelukkig. Als ik me weer achter mijn warme chocomel binnen heb laten neerploffen, zie ik dat het kleine diertje naar het schoteltje hipt. Hij begint te eten. En dan gebeurt het. Er komen nog meer vogeltjes op het schoteltje af. Even ben ik bang dat ‘mijn’ kleintje nu het onderspit zal delven, maar gelukkig blijkt dat niet zo te zijn. Ik voel iets van geluk in me opborrelen. Het diertje heeft eten en is omringd door anderen. Wat fijn! En ik? Ik mocht hem hierbij helpen!
Maar het wordt nog mooier. Want het kleintje vliegt met de andere vogeltjes mee naar een boom achter in mijn tuin. Wauw, hij heeft gezelschap gekregen!
Met een grote glimlach open ik mijn telefoon. En als ik Facebook open, komt er een gesponsord bericht langs: De Grote Kerk zoekt vrijwilligers voor de kerstdagen. Wie helpt ons te helpen?
De Grote Kerk blijkt open te zijn met de kerstdagen zodat mensen die alleen zijn of bijvoorbeeld dakloos een plek hebben om heen te gaan! Wauw. Ik kan daar dus heen. Maar…ik wil niet zielig zijn.
‘Daar gaan mensen heen die zielig zijn,’ zegt een kritisch stemmetje in mijn hoofd. Dan valt mijn blik weer op de openingszin: vrijwilligers gezocht! Niks zielig, ik ga HELPEN!
Zonder te aarzelen geef ik mijn gegevens door via een persoonlijk berichtje naar deze Facebookpagina. Nog geen tien minuten later heb ik een jubelende vrouw aan de telefoon. Ze is zo blij dat ik wil komen helpen! We spreken af dat ik direct even langskom om kennis te maken en te bespreken wat ik kan doen en hoe laat.
Die avond loop ik terug van de kerk naar huis. Ik zie twee heerlijke kerstdagen tegemoet, waar ik niet meer alleen zal zijn. Maar mooier nog: waar ik anderen een fijne kerst mag geven! Ik krijg het nog warm als ik denk aan de vriendelijke meneer die zijn arm even om me heen sloeg en me zo hartelijk welkom heette in het team. Maar nog warmer als ik aan de mooie woorden denk die één van de mevrouwen me toefluisterde: ‘We zijn er hier ook voor elkaar! Niet alleen voor de mensen die we hier helpen, maar we staan ook open voor onze eigen verhalen! Ook jouw verhalen doen ertoe!’ Ik knikte wat verlegen.
Zou ik hier ook meteen echte vrienden vinden, waar ik mijn verhaal zou kunnen doen, zonder dat ik als zielig bestempeld zou worden? Eh, of plak ikzelf dat etiketje er meteen op? Is dat geen oordeel van de ander?
Ik loop langs de verlichte etalages, en door de winkelstraatjes met hun feestverlichting. En dan, dan staat daar opeens, op een klein spandoekje aan een heel klein kerkje, midden in een winkelstraat: Kerstwarmte hoort niet twee dagen te duren, maar het hele jaar.
Ik knik en loop nog langzamer verder. Ergens iets in me begint een zacht lied te zingen. Een lied uit dankbaarheid. Uit liefde voor de mensen die ik mocht ontmoeten. Dankbaarheid voor het vogeltje die het eigenlijk een beetje in gang zette. En door te doen kan je vinden. Niet door te blijven zitten…
Een sneeuwvlokje dwarrelt opeens voor mijn ogen. En nog één. Kijk nou toch, zo krijgen we ook nog een witte kerst! Ik sla mijn ogen op naar boven. Een mooie ster zendt net een prachtige twinkeling uit. Ik zwijg, mijn hart vol van liefde. Voor al het moois wat ik vandaag mocht ontvangen én mocht leren. En morgen? Morgen mag ik degene zijn die warmte uitstraalt. Naar de mensen die eenzaam zijn… En daarmee, weet ik zeker, zal ik ook mezelf verwarmen.
En weet je: Kerstwarmte hoort niet twee dagen te duren, maar het hele jaar!
Ook voor jou hele warme kerstdagen gewenst (en wie weet zijn het warme dagen in een winterwitte wereld 😘)!
Dit artikel hoort bij de ‘Lekker kneuterige adventskalender’. Wil je de hele kalender ook kunnen zien en gebruiken? Vraag hem gratis aan door een mailtje te sturen!
Afbeeldingen: Pixabay en ChatGPT (dus mogen niet hergebruikt worden)